سه شنبه 19 اسفند 1393

مصاحبه

   نوشته شده توسط: دفتر ارتباطات    نوع مطلب :عمومی ،با رسانه ها ،تحلیلی ،



محمد حسین فرهنگی، نماینده 3 دوره مجلس شورای اسلامی از حوزه تبریز، آذرشهر و اسکو و عضو هیات رئیسه مجلس است. وی با حضور در دفتر تحریریه مرکزی آناج به سوالان خبرنگاران در خصوص مسائل کشوری و استانی پاسخ داد که در ادامه مشروح این گفت و گو تقدیم مخاطبان می گردد:


آناج: آقای دکتر، اجازه بدهید از موضوعات فرهنگی شروع کنیم: یکی از مسائلی که در وزارت ارشاد به چشم می خورد، و مختص به این دولت هم نیست، تساهل و تسامح  در خصوص خطوط قرمز است به طوریکه شاهد هستیم در برخی آثار، صحنه های کاملا نامناسبی  علنا منتشر می شود.


ابتدا باید به طور کلی چهارچوب تساهل و تسامح مورد سؤال را تعریف کنیم و گرنه اسلام، دین تساهل و تسامح است. یعنی در چهارچوب روابط مومنین و در میان معتقدان به ارزش های الهی، سختگیری بی معنا است و اصل بر گذشت، سعه صدر و رحمت است. همانطور که خداوند در آیه آخر سوره فتح می فرماید رحماء بینهم، یا می گوید پیامبر بزرگوار اسلام (ص) رحمة للعالمین است. اما باید بقیه اجزاء تفکر توحیدی را هم دید. شعار اصلی و استراتژیک  توحید یعنی لا اله الا الله  با "لا" شروع می شود و بلافاصله با اثبات واقعیت اصلی آفرینش همراه می گردد. آیا نفی شرک، به معنی بی رحمی به دیگران است؟ باز هم پاسخ منفی است. در نهج البلاغه، امام علی (ع) در نامه به مالک اشتر می فرماید: مردم بر دو گروهند. یا برادر دینی تو هستند یا در آفرینش با تو شریک و همانند می باشند. اما در آیه آخر سوره فتح اشدّاء علی الکفار، مقدم بر رحماء بینهم است. همچنین باید تبیین شود که آیا اشدّاء فقط مربوط به میدان جنگ است یا در حوزه های دیگر مثل فرهنگ هم وجود دارد؟ برخی می گویند در اسلام شعار مرگ نداریم. این در حالی است که خداوند قُتِل به معنای مرده باد را در قرآن کریم، در مورد کفار و منافقان بیان می فرماید. شاید معنای این کلام، این باشد که کسی که با نظام آفرینش همسو نشده است، در واقع زنده نیست. لذا در مقابل چنین تفکری اسلام بسیار محکم است و جای هیچ گونه تساهل و تسامح هم نیست. تا جایی که به پیامبر (ص) توصیه می کند که نهایتا به کافران بگویید دین شما برای خودتان و دین ما برای خودمان باشد. نظامی که بر مبنای این تفکر شکل گرفته است، طبیعتا نهادی مانند وزارت فرهنگ و ارشاد دارد که مسئول حمایت و جهتگیری در همین سمت و سو هستند. سهل گرفتن و از آن بدتر مقدم داشتن تفکر غیر توحیدی روش قابل قبولی نیست. اما در جزئیات ممکن است اختلاف نظرهایی وجود داشته باشد. مانند اینکه منظور از سختگیری، تاکید بر روش های کلیشه ای است؟ تاکید بر روش های سرکوب گرانه است؟ تاکید بر روش هایی است که اجازه ندهد هیچ گونه عرض اندامی از سوی جریان های فرهنگی و هنری اتفاق بیافتد؟ قطعا اینطور نیست.  لذا تکثری مطلوب است که تکثر را در قالب چهارچوب ها بپذیرد. البته مراد پافشاری بر سنتهای ناصحیح نیست و برخی باورهای ناصحیح نباید ارزش واقعی تلقی شوند. در دوران نوجوانی ، خانواده ای در محل ما وجود داشتند که داشتن مو بر سر را خلاف دینداری می دانستند و همه اعضاء ذکور خانواده سرشان را با تیغ می زدند. عرض نمی کنم که باید او را نفی و طرد کرد اما نباید آن را به اسم دین پذیرفت و رسمیت داد. این هم یک روش زندگی است و نمی توان بر آنها سخت گرفت و باید تساهل و تسامح داشت ولی اجازه نداد به اسم دین مطرح شوند. در نقطه مقابل، باید اساس دین و ارزش های واقعی دینی را در قالب کلام، نمایش و نوشتار و کتاب و ... ارائه کرد. در این چارچوب، نظامی که بیت المال دارد و سازمان های فرهنگی دارد، قطعا مجاز به همراهی و حمایت از آثار و فعالیتهایی که با مبانی و ارزشهای دینی مبارزه می کنند، نیست.

بقیه در ادامه مطلب


ادامه مطلب

برچسب ها: تساهل و تسامح ، بودجه 94 ، آموزش و پرورش ، فرهنگیان ، عمرانی ، هسته ای ،